คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ได้รับการสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พุทธศักราช 2498 ในนาม “คณะสถาปัตยกรรมไทย” ที่บริเวณวังตะวันออกของเจ้าฟ้ามหามาลากรมพระยาบำราบปรปักษ์ และพลเรือโทพระวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าขจรจรัสวงศ์กรมหมื่นปราบปรปักษ์ เจ้ากรมช่างสิปป์หมู่ โดยมีพระพรหมพิจิตรดำรงตำแหน่งคณบดี และอาจารย์พินิจ สุวรรณะบุณย์ เป็นผู้ช่วยคณบดีทำหน้าที่คล้ายเลขานุการ

ระยะแรกเริ่มการก่อตั้งเปิดสอนในระดับอนุปริญญา 3 ปีการศึกษา และมีการเปลี่ยนแปลงตามช่วงเวลา ดังนี้

พ.ศ. 2501 – 2507
ขยายหลักสูตรการศึกษาต่อไปจนถึงระดับปริญญาตรีในหลักสูตร “ศิลปบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมไทย” ใช้ระยะเวลาศึกษา ตลอดหลักสูตรทั้งสิ้น 5 ปี ตามระบบสากลนิยม (สมัยศาสตราจารย์อัน นิมมานเหมินท์ ดำรงตำแหน่งคณบดี)

พ.ศ. 2509
เปลี่ยนชื่อคณะวิชาเป็น “คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์” และชื่อหลักสูตรการศึกษา เป็น “สถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต” (สมัยนาวาเอก สมภพ ภิรมย์ ร.น. ดำรงตำแหน่งคณบดี)

พ.ศ. 2516
เปิดสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง สาขาวิชาสถาปัตยกรรมไทย

พ.ศ. 2517
เปิดสอนหลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาออกแบบชุมชน

พ.ศ. 2522
ปิดหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง สาขาวิชาสถาปัตยกรรมไทย เพื่อเตรียมการเปิดสอนหลักสูตรปริญญามหาบัณฑิต

พ.ศ. 2524
เปลี่ยนชื่อหลักสูตรปริญญามหาบัณฑิต “สาขาวิชาออกแบบชุมชน” เป็น “สาขาวิชาการออกแบบชุมชนเมือง” เพื่อให้ตรงกับความหมายของ คำว่า “Urban Design” และเปลี่ยนชื่อจาก “ภาควิชาออกแบบชุมชนและผังเมือง” เป็น “ภาควิชาการออกแบบและวางผังชุมชนเมือง” ตามคำแนะนำของคณะอนุกรรมการบัญญัติศัพท์อุดมศึกษา ราชบัณฑิตยสถาน

พ.ศ. 2529
เปิดสอนหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม

พ.ศ. 2530
เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการงานก่อสร้าง

พ.ศ. 2538
เปิดสอนระดับปริญญาบัณฑิตเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งหลักสูตร คือ หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมไทย

พ.ศ. 2542
เปิดหลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมไทย และคณะฯ ได้รับมอบหมายจากรัฐบาลให้จัดเตรียมกำลังคน ด้านสถาปัตยกรรมไทย จึงดำเนินโครงการสถาปัตยกรรมไทยปริวรรตขึ้นเพื่อรับนักศึกษาเข้าศึกษาโดยตรง และจัดการเรียนการสอนที่อาคารศิลป์ พีระศรี 1 วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม

พ.ศ. 2543
เปิดสอนหลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม

พ.ศ. 2545
เปิดสอนหลักสูตรนานาชาติ ในระดับปริญญามหาบัณฑิตและดุษฎีบัณฑิต ได้แก่ หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต และหลักสูตร ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาการจัดการมรดกทางสถาปัตยกรรมกับการท่องเที่ยว

พ.ศ. 2547
เปิดสอนหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น

พ.ศ. 2548
เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการโครงการก่อสร้าง (เดิมชื่อสาขาวิชาการจัดการงานก่อสร้าง)

พ.ศ. 2549
เปิดสอนหลักสูตรการวางแผนชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อมมหาบัณฑิต

พ.ศ. 2551
เปิดสอนหลักสูตร วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาคอมพิวเตอร์เพื่อการออกแบบทางสถาปัตยกรรม และหลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต

พ.ศ. 2554
ปิดหลักสูตรอนุปริญญาสถาปัตยกรรมศาสตร์ สาขาวิชาสถาปัตยกรรมและสาขาวิชาสถาปัตยกรรมไทย

พ.ศ. 2555
บรรจุหลักสูตรใหม่ไว้ในแผนพัฒนาการศึกษามหาวิทยาลัย จำนวน 3 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม (หลักสูตรนานาชาติ) หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น และหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาการวางแผนชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อม

พ.ศ. 2556
เปิดสอนหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น และบรรจุหลักสูตรใหม่ไว้ในแผนการพัฒนาการศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากร จำนวน 2 หลักสูตร ได้แก่ หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2558) และหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2558)

พ.ศ. 2563
เปิดสอนหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภูมิสถาปัตยกรรม

พ.ศ. 2564
ขอปิดหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาคอมพิวเตอร์เพื่อการออกแบบทางสถาปัตยกรรม

พ.ศ. 2566
ปรับชื่อหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต และปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น เป็นศิลปศาสตรมหาบัณฑิต และปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นและสภาพแวดล้อมสรรค์สร้าง และปรับชื่อหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต และหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาการจัดการมรดกทางสถาปัตยกรรมกับการท่องเที่ยว เป็นหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต และหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการมรดกทางสถาปัตยกรรมอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ และการท่องเที่ยว (หลักสูตรนานาชาติ / หลักสูตรพหุวิทยาการ)

พ.ศ. 2567
เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมการอนุรักษ์และการปรับปรุงอาคาร